Kerstdiner zonder hokjes-denken

Kerstdiner zonder hokjes-denken

Het jaarlijkse kerstdiner komt er aan. Dus ook de gespreksonderwerpen die telkens een domper zijn op de sfeer. 

In mijn geval, de hoeveelheid eten op tafel, wel of geen kerstboom, dat de jeugd van nu ... (vul zelf maar in). De inzichten zijn verschillend, de uitkomst van het gesprek hetzelfde. Iedereen herhaalt zijn standpunt, blijft denken vanuit zijn eigen hokje. We praten langs elkaar heen. Ik blijf zitten met een gefrustreerd gevoel. Ik mag mijn familielid erg graag maar het lukt me niet connectie te maken. 

Deze kerst hoop ik op een andere uitkomst. Die denkhokjes ga ik namelijk openbreken. Mijn eigen hokje en die van de ander. Het boek ‘Subconsious impact’ wat ik gelezen heb, geeft tips hoe ik dat kan doen.

Je brein verwerkt de inkomende informatie razend snel en voornamelijk onbewust. Er bestaat zoiets als een neuronale ‘fire wall’. Alleen informatie van een gelijkgestemde komt er doorheen. Je brein houdt graag alles bij het oude. Situaties, ervaringen, waarden en normen waar het bekend mee is. Kortom, je brein vindt afwijkende informatie moeilijk te pruimen.

Wil ik écht in gesprek raken met mijn disgenoot dan moet ik eerst aanhaken bij zijn/haar denk-repertoire. Oprecht en onbaatzuchtig geïnteresseerd zijn in mijn familielid. Zonder oordeel luisteren. Open vragen stellen. Wanneer ik zo het gesprek voer blijkt hetgeen hij/zij te zeggen heeft best interessant te zijn! Ik ga onbewust signalen geven dat ik het interessant vind, zoals knikken, hummen, “ja, dat is zo”. Daarmee geef ik de spreker support. Er ontstaat vertrouwen en ook ik word gehoord. Onze beide fire walls doven uit. We komen samen tot prachtige nieuwe inzichten en ideeën. Lachen, eten en drinken. Dát is de connectie die ik wil maken.

Het vergt wat training maar ik heb met mijn (schoon)familie oefenmateriaal zat. Ik heb zelfs twee kerstdiners te gaan!

 

Subconsious impact’ is geschreven door Genieke Hertoghs en Harrie van den Berg. Mocht je hongerig zijn geworden.